باريجه

تعريف: گياهى است چند ساله، بلندى آن حدود 2 متر، برگهاى آن شبيه چنار ولى با بريدگيهاى بيشتر با چند بار تقسيم به رنگ سبز غبار و پوشيده از تار، ساقه آن باريك و استوانه اى، گياه باريجه در ايران در مناطق وسيعى از دامنه هاى مرتفع البرز، دربند سرو، دماوند، در خراسان، كوچه داغ بين كوشا و لطف آباد، در كوههاى ساوجبلاغ، بين تهران قزوين مى باشد. نام فارسى: باليجه در كتب طب سنتى: باژزد به عربى: قنه به تركى: قاسى، قاصنى به فرانسوى:Galbanum به انگليسى:Galbanum تركيبات شيميايى: از نظر تركيبات شيميايى شيره گياه خيلى شبيه به انغوزه است و در لاتكس يا شيرابه گياه در حدود 75- 63 درصد صمغ يافت مى شود. رزين آن شامل: گانبانورزينو تانول و اومبلى فرون است. دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى، ج 1، ص: 396 خواص: صمغ باريجه در هند به عنوان محرك، ضد عفونى كننده و داروى سينه و در موارد برونشيتهاى مزمن و آسم و براى تقويت رحم تجويز مى شود. براى تنگى نفس و سرفه كهنه و نرم كردن سينه و اختناق رحم و صرع و بواسير و بيماريهاى عصبى، براى باز كردن انسداد كليه و تسهيل زايمان و دفع جنين مرده و مشيمه نافع است.